19 april ’26 >> Er zijn van die momenten in het leven die gemarkeerd worden als beginpunt. Niet zo zeer de geboorte, maar eigenlijk de geboorte van een compleet nieuwe vorm van jezelf. Of beter gezegd; dichterbij jezelf. Je fundament zal schudden, beproefd worden op zijn stevigheid. Wellicht had je gebouwd met luchtkastelen op drijfzand. En dan? Je hebt iets nodig, iets om op te staan en iets om mee te slaan. Wellicht zo klein als een postzegel. Die houvast zal je helpen wanneer de wind zo hard waait dat de ramen schrikken.

Een drietal oefeningen, waarvan mijn cliënten zeggen dat ze helpen:

1. Je bent kind van je vader en je moeder. Omarm wat ze je hebben gegeven. Alles. Vergeef wat te vergeven is. Je bent niet je ouders. Zonder hun zou jij niet leven, maar je bent niet hun leven. Maak je eigen keuzes en draag daar verantwoordelijkheid voor. 

2. Breng tijd door met jezelf, leer jezelf kennen. Ga met jezelf koffiedrinken en wellicht kom je tot de conclusie dat je een theedrinker bent. 

3. Wees geen boom. Wanneer het je niet bevalt, ga dan ergens anders naar toe. Vergeet niet het allerbelangrijkste mee te nemen; jezelf. 

Zoek in alles vreugde, vriendelijkheid, zachtmoedigheid en volg geduldig dit kruimelpad. Het zal je als vanzelf brengen bij je kern. Bij de alles verterende liefde van de waarheid die alles omvat en alles weet. Bij het fundament dat nooit vergaat en overal met je mee gaat. Het fundament dat niet meer buiten je is maar in je woont en dan kan het zo maar zijn dat jij Kerst opnieuw hebt uitgevonden. 

Doe er je voordeel mee.